De gezondheidsautoriteiten van de Democratische Republiek Congo hebben bekendgemaakt dat het aantal doden door ebola is opgelopen tot boven de 3000. Sinds de uitbraak medio mei zijn 6186 besmettingen geregistreerd. Bijna de helft van de besmette mensen is overleden.
Vooral jonge kinderen lopen een groot risico om aan de ziekte te overlijden. De huidige uitbraak geldt als een van de dodelijkste uitbraken die Congo ooit heeft meegemaakt. In 2018 overleden in het land ongeveer 2280 mensen aan ebola, voordat de verspreiding werd gestopt. Tijdens de grote uitbraak in West-Afrika tussen 2013 en 2016 vielen in totaal ruim 11.000 doden.
Geen vaccin voor huidige variant
Ebola wordt veroorzaakt door een virus dat via lichamelijk contact en lichaamsvloeistoffen wordt overgedragen. De ziekte leidt tot hoge koorts, diarree en bloedingen en kan zich snel verspreiden.
De uitbraak in Congo wordt veroorzaakt door de Bundibugyo-variant. Daartegen bestaat geen goedgekeurd vaccin of geneesmiddel. Besmette mensen worden daarom geïsoleerd en krijgen medische ondersteuning in de hoop dat zij herstellen.
Er is wel een vaccin tegen eerdere varianten. In Congo worden daarmee klinische proeven uitgevoerd. In totaal krijgen 70.000 proefpersonen en medewerkers in de gezondheidszorg een dosis. De eerste resultaten van de proeven zijn volgens de gezondheidsdienst van de Afrikaanse Unie hoopgevend.
Verspreiding naar meerdere provincies
Ebola is sinds 1976 tientallen keren in Afrika uitgebroken. Congo heeft inmiddels zeventien uitbraken meegemaakt. Het virus kan langere tijd onder dieren blijven circuleren en daar veranderen. Daardoor kunnen varianten ontstaan waar bestaande vaccins niet tegen werken.
De huidige variant werd in mei vastgesteld in de provincie Ituri, in het noordoosten van Congo. Daarna verspreidde het virus zich naar vijf andere provincies. Ook in buurland Uganda raakten mensen besmet, maar die uitbraak lijkt inmiddels onder controle.
De bestrijding in Congo wordt bemoeilijkt door het beperkte gezag van de centrale overheid, wantrouwen tegenover hulpverleners en aanhoudende gevechten met rebellenbewegingen. Die omstandigheden maken het moeilijker om besmette mensen op te sporen, te isoleren en hun contacten te volgen.
