Een advocaat die de kopers van een bedrijf bijstond, verwees in een rechtszaak naar een uitspraak van de Hoge Raad die niet bestaat. De rechter bepaalde dat het bedrijf van de advocaat daarom 2315 euro moet betalen aan de verkoper.
De vermeende uitspraak was volgens de advocaat eerder in een andere zaak aan de orde geweest. Toen de rechtbank de verwijzing controleerde, bleek er geen bijpassende uitspraak van de Hoge Raad te vinden. Ook kon de advocaat niet uitleggen uit welke bron het citaat afkomstig was.
Mogelijk gebruik van AI
De advocaat ontkent dat hij kunstmatige intelligentie heeft gebruikt bij het voorbereiden van de zaak. De rechter zei dat het moeilijk is om vast te stellen of AI de tekst heeft gegenereerd of bij het zoeken naar argumenten is gebruikt. Wel staat vast dat de aangehaalde rechtspraak niet bestaat.
De rechter noemde het opnemen van een verzonnen rechterlijke uitspraak kwalijk. De eiser en de rechtbank zouden extra tijd hebben besteed aan het controleren en weerleggen van het citaat. De kosten die de tegenpartij daardoor maakte, komen voor rekening van het bedrijf van de advocaat.
De kopende partij verloor de rechtszaak bovendien op andere punten. Daardoor moet zij in totaal ruim 26.000 euro aan proceskosten betalen aan de verkoper. In dat bedrag zit ook de vergoeding van 2315 euro voor het niet-bestaande citaat.
De zaak laat zien dat juridische verwijzingen gecontroleerd moeten worden voordat ze in processtukken worden opgenomen. Een onjuiste bronvermelding kan niet alleen de beoordeling van een zaak beïnvloeden, maar ook leiden tot extra kosten voor de partij die de verwijzing gebruikt. In deze procedure werd niet vastgesteld of de fout daadwerkelijk door AI was veroorzaakt.
