Grote musea besteden vaker aandacht aan queerkunst, terwijl de ruimte voor deze kunstvorm internationaal niet overal groter wordt. In landen met een vijandig politiek klimaat verschuift queerkunst soms van openbare instellingen naar besloten bijeenkomsten en woonkamers.
De groeiende museale aandacht brengt ook een risico met zich mee. Instellingen kunnen queerkunst opnemen in hun programmering zonder blijvende aandacht voor de geschiedenis, makers en maatschappelijke omstandigheden die daarbij horen. Daarmee dreigt een te gemakkelijke, institutionele benadering.
Vroege identiteiten in Basel
Kunstmuseum Basel onderzoekt in de tentoonstelling The First Homosexuals, The Birth of New Identities 1869-1939 hoe homoseksuele identiteiten tussen 1869 en 1939 vorm kregen. De expositie begint met de vraag wanneer en door wie het woord ‘homoseksueel’ voor het eerst op papier werd gebruikt.
De tentoonstelling plaatst kunstwerken uit deze periode in de context van veranderende ideeën over seksualiteit en identiteit. Daarmee richt zij zich niet alleen op kunsthistorische ontwikkelingen, maar ook op de taal en denkbeelden die bepalend werden voor de manier waarop mensen zichzelf en anderen beschreven.
Een van de getoonde werken is Interior with Hendrik Andersen and John Briggs Potter in Florence, een olieverfschilderij van Andreas Andersen uit 1894. Het werk behoort tot de collectie van Museo Hendrik C. Andersen in Rome.
De expositie in Bazel is nog te bezoeken tot en met 2 augustus. Zij laat zien dat de huidige belangstelling voor queerkunst aansluit bij een langere geschiedenis, waarin zichtbaarheid, zelfbenoeming en artistieke uitwisseling voortdurend onder druk konden staan.
De tegenstelling tussen erkenning in grote musea en beperkingen elders blijft daarbij zichtbaar. Queerkunst bereikt een groter publiek wanneer instellingen er ruimte voor maken, maar die ruimte is niet vanzelfsprekend en verschilt sterk per land en politieke situatie.
