In bijna twintig Nederlandse gemeenten zijn tentenkampen van daklozen gemeld. Sinds begin vorig jaar gebeurde dat in dertien gemeenten, bijna twee keer zoveel als in de twee jaar daarvoor. Onder meer Apeldoorn, Groningen, Maastricht en Tilburg kregen met tentenkampen te maken.
De cijfers vormen waarschijnlijk een ondergrens. Gemeenten zijn niet altijd op de hoogte van tentenkampen en houden meldingen niet overal structureel bij. Daardoor is niet duidelijk hoe groot het landelijke probleem precies is.
Schrijnende omstandigheden
De Amsterdamse burgemeester Femke Halsema waarschuwt dat de situatie in steden steeds verder onder druk komt te staan. In Amsterdam zijn volgens haar ongeveer 3500 daklozen die voor overlast zorgen. Daarvan zijn er ongeveer 1500 arbeidsmigranten uit Oost-Europa.
"Mensen leven in erbarmelijke omstandigheden in parken", zei Halsema. Volgens haar ontstaat een onderklasse van mensen die vrijwel geen rechten hebben. Dat leidt volgens de burgemeester ook tot een groter gevoel van onveiligheid bij buurtbewoners.
De groep daklozen bestaat volgens Halsema uit verschillende categorieën. Het gaat onder meer om arbeidsmigranten, mensen die na de geestelijke gezondheidszorg op wachtlijsten belanden, mensen met onbegrepen gedrag, ongedocumenteerden en mensen die door de woningnood dakloos zijn geraakt.
In Amsterdam werden vorig jaar 70 tenten ontruimd, het hoogste aantal tot nu toe. Voordat handhavers een tent weghalen, moet de gemeente een juridisch stappenplan volgen. De bewoner krijgt eerst tijd om te vertrekken en daarna verlopen nog enkele weken voordat de tent daadwerkelijk kan worden verwijderd.
Aanpak in Nijmegen
Ook Nijmegen kreeg te maken met tenten op het Keizer Karelplein, een druk verkeersknooppunt. Gemeenteraadslid Rosalie Thomassen van de Stadspartij Nijmegen noemde de situatie schrijnend en gevaarlijk, omdat mensen midden tussen het verkeer verbleven.
De gemeente maakte geld vrij voor een crisisaanpak. De tenten en andere bezittingen, waaronder winkelwagens, zijn weggehaald en daklozen kregen elders opvang aangeboden.
"Als gemeente doe je vooral aan symptoombestrijding", zei Thomassen. Volgens haar hebben gemeenten weinig invloed op de oorzaken van dakloosheid. Zij vraagt daarom, net als Halsema, om meer steun van de regering. Thomassen stelt dat voor iedere groep die naar zorg of opvang wordt geholpen, een grotere nieuwe groep dakloos kan raken.
